Napój imbirowy z limonką przegryzam czekoladą. Wieczorem mam zamiar biegać, więc tym potencjalnym wieczornym bieganiem usprawiedliwiam wszystkie kulinarne grzeszki. Czekolada? Jeszcze dwa rządki, przecież zaraz idę pobiegać. Ciasto biszkoptowe z truskawkami? Jeszcze dwa kawałki, przecież wczoraj biegałam. Tarta i wino o północy? No pewnie, przecież jutro pobiegamy. Jeść, jeść, jeść. I gotować. Wczoraj upiekłam pierwszą w życiu tartę, dziś chyba zrobię następną. Czy w sklepie znajdę bakłażany i cukinie? - oto problem dnia.

Zapisałam się na zajęcia. Fotografia, creative writing, composition II i socjologia. Potrzebuję tradycyjnego aparatu, lepszego obiektywu, dużo natchnienia. Przydałby się też statyw. I jeszcze więcej natchnienia. O czym ja napiszę te wszystkie kreatywne historie? Pusto w tej głowce, oj pusto. Lepiej weź się za gotowanie.

Nie mogę pracować poza szkołą, a w szkole nie ma dla mnie pracy. Postanowiłam nie wchodzić na urbanoutfitters, żeby mnie nic nie kusiło i nie wydawać pieniędzy, których nie mam, wbrew pozorom nie jest to łatwe, zwłaszcza w kraju, gdzie amerykańskie (sic!) borówki są takie drogie. Ale i tak chce mi się płakać i tupać nóżką, że wciąż jestem pasożytem, który dzwoni do rodziców i mówi, ile będę musieli wydać na mój czynsz. Który to czynsz na szczęście odrobinę się obniży za trzy tygodnie, jeśli przeżyjemy przeprowadzkę.

Przeprowadzka to temat na oddzielny płacz i tupanie nóżką. Niby nic nie mamy, ale jak te nic książki, ciuchy, komputery, kable spakować, przenieść, rozpakować, ułożyć? Pytanie na jak długo ułożyć, i co potem, kiedy trzeba będzie znów się pakować. Dużo pytań, mało odpowiedzi. A tak mi marzy wybieranie zdjęć do wywołania i powieszenia w pokoju. Mieszczaństwo pełną parą i gdzie tu miejsce na przygody?