Mama chora. Blednie, kaszle, rzęzi. Owija się szalikiem i piecze do rana, odkurza, kopie w ogródku, a potem nie chce iść do lekarza i mówi, że jest dobrze. A przecież nie jest. (posprzątaj za nią, zamiast wypisywać głupoty)

Czytam Tochmana, zamawiam Hugo-Badera, zaraz będę przegrywać Kapuścińskiego na mp3. Tochman jest rewelacyjny, prosty a przenikliwy. Staram się opanować czytanie do przodu, niedokładnie, czasem wracam po raz drugi do akapitu, paragrafu, ustępu. Chciałabym ukraść jego warsztat, jego umiejętność układania słów w zdania, zdań w paragrafy, rodział, opowiadanie, książkę. Zastanawiam się na jakie, jeśli, o ile, zajęcia zapisać sie w tym semestrze. News reporting czy creative writing? I czy w ogóle ma to sens, czy w obycm języku mogę wyrazić to, czego nie umiem przecież w swoim własnym, ojczystym, najpiękniejszym.

Czytam o Iranie. Jak to jest, że ludzie wychodzą z domu na demonstrację i wracają w czarnym worku. Nie ogarniam, ale moje nieogranianie świata jest już tak wielkie, pojemne, ogromne, że nie robi to w zasadzie różnicy, zmieści się tam jeszcze wiele śmierci, tragedii, krew i łez. Jak to jest, że ludzie nie mają co jeść. Że dzieci oddaje się do niewoli za dług w wysokości 5 dolarów. Że pod knajpę w której właśnie pijesz piwo ktoś podkłada bombę. Że wracasz z wakacji i nagle twój samolot rozrywa się w powietrzu. Że każdego dnia na polskich drogach, i tak dalej.

Śni mi się, że jestem w obozie (koncentracyjnym? jenieckim? dla uchodźców?). Przemoc, krew, dużo broni. Jakieś chore przedstawienia i próby, podczas których próbujemy uciec. Strażnicy nas gonią, ale jesteśmy trochę szybsi, do czasu, aż z jakiegoś zakamarka, z zatęchłej celi nie wyciągają grupki przerażonych dzieci. Krzyczą, że jeśli nie wrócimy dobrowolnie (jeszcze jesteśmy na terenie obozu, własnie próbujemy forsować płot), to zaraz zastrzelą tych gówniarzy. Zatrzymujemy się na chwilę, tylko po to, żeby podjąć szybką dezycję - uciekamy dalej. Słychać strzały, nie oglądamy się za siebie i kiedy już uciekniemy i bedziemy bezpieczni w małej, górskiej wiosce, będziemy się nawzajem zapewniać, że one i tak musiałyby zginąć.