Najpierw nie zwracam na to uwagi, przecież nie chodzę jak w zegarku. Potem przychodzi niepewność i niepokój, co jest najgorszym chyba połączeniem, bo strach można rozpracować, próbować zracjonalizować, a niepewność i niepokój po prostu tkwią, i jest to mieszanka wybuchowa. Więc wybucham płaczem, i chlipie mu w ramionach, i okazuje się, że nawet w sytuacjach, które mi wydają się okrutnie kryzysowe i strasznie niepokojące, no właśnie w takich sytuacjach on głaszcze po włosach, przytula i mówi, że będzie dobrze, że super, że to powód do radości, a nie płaczu. Raduję się. Prawie. A potem okazuje się, że trzeba spojrzeć chwilę dłużej na kalendarz Tylkowskiego, na rysunek z marca, i na kolejne miesiące, i to wystarczy, żeby napełnić się spokojem i wyrzucić z siebie ten niepokój.
A pierwszego kwietnia moje ciało żartuje sobie ze mnie i okazuje się, że cały ten lęk i cała ta notka były zupełnie niepotrzebne i w zasadzie to trochę mi smutno.